வாழ்ந்து காட்டுவேன்.....

வாழ்ந்து காட்டுவேன்.....

வழக்கமாக ஆறு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பிவிடும் நான் அன்று ஒரு அவசர வேலை காரணமாக எட்டு மணியாகியும் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன்.

செக்யூரிட்டி வந்து, 'மேடம், நான் சாப்பிடப் போறேன். நீங்க உடனே போறதா இருந்தா சொல்லுங்க. நான் வெயிட் பண்றேன். இல்லன்னா போய்ட்டு பத்து பதனஞ்சு நிமிஷத்துல திரும்ப வந்துருவேன்'

'சரி போயிட்டு வாங்க, நீங்க வர்ற வரைக்கும் எனக்கு வேலை இருக்கும்'

'சரி மேடம்'

'ஆபீஸ்ல இன்னைக்கு வேற யாரும் இல்லையா? நான் மட்டும் தானா இருக்கேன்.'

'கல்யாண் சார் இருக்கார் மேடம். ஆனா அவர் இப்ப கெளம்பிருவார்' என்று சொல்லிவிட்டு செக்யூரிட்டி சாப்பிடப் போனார்.

கல்யாண் க்வாலிட்டி செக்ஷனில் வேலை செய்கிறார். யாருடனும் அதிகம் பேசமாட்டார். தான் உண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருப்பவர். சாப்பிடப் போகும்போதுகூட தனியாகத்தான் போவார். அவருடன் இரண்டு மூன்று முறைதான் பேசியிருப்பேன், அதுவும் வேலை விஷயமாக.

வேறு யாராவதாக இருந்தால் கொஞ்ச நேரம் காத்திருக்கச் சொல்லலாம், ஆனால் இவரிடம் சொல்ல சற்று தயக்கம்.

அவரிடம் போய் பேசுவோமா வேண்டாமா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தபோது அவரே எங்களது செக்ஷனுக்கு வந்தார்.

'ரம்யா, செக்யூரிட்டி வந்தாருங்களா? நீங்க இருப்பீங்க இல்ல. நான் கெளம்பறேன்' என்று சொல்லிவிட்டு என்னுடைய பதிலைக் கூட எதிர்பார்க்காமல் கிளம்பினார்.

'கல்யாண், ஒரு நிமிஷம்.. இன்னும் ஃபிஃப்டீன் மினிட்ஸ்ல வேல முடிஞ்சிரும். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுனீங்கன்னா நானும் வந்துருவேன்'

'சரிங்க' என்று சொல்லிவிட்டு வேறு ஒன்றும் பேசாமல் எங்களது செக்ஷனில் இருந்த ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டார். அவர் எனக்காகக் காத்திருப்பதால் நானும் வேகவேகமாக வேலைகளை முடித்தேன்.

'சரி, போலாங்களா?'

'முடிஞ்சதுங்களா?'

'ம்ம்.. ஒரு வழியா முடிச்சுட்டேன்'

'சரிங்க. லாக் பண்ணி கீயை செக்யூரிட்டிகிட்டக் குடுத்துட்டுப் போவோம்'

'அவர் வந்துருப்பார் இல்லியா'

'வந்திருப்பார்'

லிஃப்டின் அருகே வந்தபோது, 'ரம்யா, நீங்க லிஃப்ட்ல வாங்க. நான் ஸ்டெயர்கேஸ் வழியா வர்றேன்'

'ஏன், என்னாச்சு?'

'இல்லைங்க, நான் பொதுவா லிப்ட் பயன்படுத்தறது இல்ல. டெய்லி இப்படி படிக்கட்டு வழியா ஏறி எறங்கறதுதான் நல்லது'

'சரி ஒருநாள் லிஃப்ட்ல வந்தா ஒன்னும் ஆகப்போறது இல்ல. வாங்க போலாம்'

அவர் ஒன்றும் பேசாமல் என்னுடன் லிஃப்டின் உள்ளே வந்தார். செக்யூரிட்டியிடம் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு அவர் பைக் இருக்கும் இடத்திற்கு போனோம். நான் வருவதும் போவதும் கம்பெனி பஸ்ஸில்தான். இதுபோன்று தாமதமாக போகும் நாட்களில் ஆட்டோ பிடித்துதான் போகவேண்டியிருக்கும்.என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு போகமுடியுமா என்று கேட்டதற்கு கல்யாண் சரி என்று சொன்னதால் அன்று ஆட்டோ செலவு மிச்சம்.

'கல்யாண், எனக்கு கரெக்டா ஏழு மணியாச்சுன்னா பசிக்க தொடங்கிரும்.. இப்ப மணி எட்டரை ஆச்சு. நீங்க தப்பா எடுத்துக்கலன்னா, போற வழில ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு போலாம்'

அவரது பேகில் இருந்து ஆப்பிளை எடுத்துக் கொடுத்து, 'இந்தாங்க இத சாப்பிடுங்க. இன்னும் வேணும்னாகூட இருக்கு. சாப்பிட்டுட்டு வாங்கிக்கோங்க. வெளிய சாப்பிடறது ஒடம்புக்கு நல்லது இல்லீங்க' என்றார்.

'இத சாப்பிடறதுக்கு சும்மா இருக்கலாம். வாங்க டீ நகர் KFC-ல ஏதாவது சாப்ட்டு போவோம்'

'அய்யயோ, அது ஜங்க் ஃபுட்டுங்க. அத சாப்பிட்டா இல்லாத வியாதியெல்லாம் வந்திரும்'

'ஆமா, அத சாப்பிட்டவங்க யாரும் இப்ப உயிரோட இல்ல. சும்மா போவீங்களா.'

'உங்களுக்கு கிண்டலா இருக்கு. ஆஸ்ட்ரேலியால ஒரு பொண்ணுக்கு KFC சாப்பிட்டு ப்ரெயின் டேமேஜ் ஆயிருச்சு தெரியுங்களா?'

'சரி, என்ன வீட்டுல விட்டிருங்க'

நான் கோபித்துக்கொண்டதால் வண்டியை KFC-க்கு ஓட்டினார்.

'நீங்க மட்டும் சாப்பிட்டுட்டு வாங்க, நான் இங்க வெயிட் பண்றேன்'

'நீங்க வரலன்னா எனக்கும் வேண்டாம். நான்தான் வீட்டுக்குப் போக சொன்னேனே'

இவரைப் போன்றவர்கள் கடைசியில் எப்படியும் நாம் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று தெரியும். மேலும், இவர்களால் நமக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இருக்காது. ஒருவேளை, நாம்தான் இவர்களுக்கு பெரிய தொந்தரவாக இருக்கலாம். எது எப்படியோ, இவர்களிடம் இப்படி பேசுவதில் ஒரு தனி ஆனந்தம்.

'என்னங்க உங்களுக்கு ஒரு பீஸ் போதுமா' என்றேன்.

'இதே அதிகம்ங்க'

'கூல் ட்ரிங் ஏதாவது சாப்பிடறீங்களா?'

'இல்ல நான் குடிக்கறது இல்ல. கூல் ட்ரிங்ன்னு சொல்லக் கூடாது, கோல்ட் ட்ரிங்ன்னு சொல்லணும்ங்க'

'ரொம்ப முக்கியம். ஏன் அதுல வெஷம் கலந்திருக்கா?'

'விடுங்க, நான் சொன்னா நீங்க ஒத்துக்கப் போறதில்ல. கோல்ட் ட்ரிங்ன்னு சொல்லணும்ன்னு சொன்னது உங்களுக்கு புடிக்கலைன்னு எனக்குத் தெரியும்'

'சேச்சே, உங்ககிட்ட இதுமாதிரி நிறையா கத்துக்கணும்ன்னு ஆர்வமா இருக்கேன்'

'திரும்பவும் கிண்டல் பண்றீங்க. இங்க்லீஷ்ல நாம சேத்து எழுத வேண்டிய வார்த்தைகளப் பிரிச்சு எழுதுவோம். உதாரணத்துக்கு maybe, nowadays. அதே மாதிரி பிரிச்சு எழுத வேண்டியத சேத்து எழுதுவோம். உதாரணத்துக்கு at least, of course'

'எல்லாம் அந்த மயில்வாகனனோட தப்பு'

'யாருங்க அது?'

'எங்க இங்க்லீஷ் வாத்தியார். அவர் மட்டும் ஒழுங்கா பாடம் நடத்திருந்தா இந்த மாதிரி ஒரு நெலம எனக்கு இன்னைக்கு வந்திருக்காது இல்லையா?'

சற்று நேர அமைதிக்குப் பிறகு மீண்டும் ஆரம்பித்தார்.

'இது மாதிரி ஃபுட் எல்லாம் சாப்பிடாதீங்க. ஸ்நாக் சாப்பிட தோணும்போது வெஜிடபிள் சாலட் சாப்பிடுங்க. குக்கும்பர்ல நெகட்டிவ் கேலரி தெரியுங்களா? அதாவது அதுல இருக்கற கேலரியவிட அதிகம் கேலரியை அதை டைஜஸ்ட் பண்ண நம்ம பாடி பர்ன் பண்ணும்'

'ப்ளீஸ் விடுங்க. நீங்க இதெல்லாம் சாப்ட்டு நூறு வருஷம் வாழுங்க. நான் இந்த தீய உணவுகளையெல்லாம் தின்று சீக்கரமே செத்துப் போறேன். ஓகேவா?'

அதற்கு பிறகு ஒன்றும் பேசவில்லை. கை கழுவ அவர் சென்ற போது அவருடைய ஸ்மார்ட் ஃபோன் அலாரம் அடித்தது. 'டைம் டூ ஸ்லீப்' என்ற ஆடியோ மெசேஜ் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அதை ஆஃப் செய்ய அவரது ஸ்மார்ட் ஃபோனை எடுத்த நான் ஆர்வத்தில் அதனை ஆராயத் துவங்கினேன்.

அதில் இன்ஸ்டால் செய்யப்பட்டிருந்தது எல்லாம் ஹெல்த் ரிலேட்டட் அப்ளிகேஷன்ஸ். 'Google Fit, Health Mate, My Fitness Pal, RunKeeper' இப்படி பல. அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர் வந்துவிட்டார்.

'அலார்ம் அடிச்சது. அதான் ஆஃப் பண்ணேன்' என்றேன்.

'சரிங்க, கை கழுவிட்டு வாங்க. போவோம்'

மிகவும் நல்லவராக இருப்பார் போலிருக்கு, அவரேதான் பணம் கொடுப்பேன் என்று அடம்பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். நான் விடாமல் பணத்தைக் கொடுத்தேன்.

பைக்கை அதிகபட்சமாக நாற்பது கிலோமீட்டர் வேகத்தில்தான் ஓட்டியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். 'நடந்து போயிருந்தால்கூட இந்நேரம் போயிருப்பேனே' என்று அவரிடம் சொல்ல நினைத்த நான் வேண்டாம் பாவம் என்று விட்டுவிட்டேன். இவரை கல்யாணம் செய்யப்போகும் பெண்ணின் நிலைமைதான் கஷ்டம் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டேன்.

வீட்டில் என்னை இறக்கிவிட்ட பிறகு என்னிடம், 'ரம்யா, எப்படி கேக்கறதுன்னு தெரியல. நீங்க தப்பா எடுத்துக்கலன்னா...'

'சொல்லுங்க. என்ன விஷயம்'

'நான் உங்க வீட்டுல வந்து துணி மாத்திக்கலாமா?'

'என்ன ஆச்சு?'

'ட்ராக் சூட்டும், ஷூசும் வண்டில இருக்கு. மாத்திட்டு இங்க இருந்து வீட்டுக்கு நடந்து போலாம்ன்னுதான்'

'இங்க இருந்து உங்க வீட்டுக்கு ஆறேழு கிலோமீட்டர் இருக்குமே. அப்பறம் பைக்க என்ன பண்ணுவீங்க?'

'அஞ்சு கிலோமீட்டர்... நீங்க சரின்னு சொன்னா பைக்க இங்க விட்டுட்டுப் போவேன். காலைல பஸ்ல வந்து எடுத்துக்குவேன்'

'டெய்லி நைட் நடக்கறது வழக்கமா?'

'இல்லைங்க, காலைலதான் நடப்பேன். இன்னைக்கு KFC சாப்பிட்டதால கொஞ்சம் நடக்கலாம்ன்னு தான்...

'கொடும. வாங்க. உள்ள வந்து மாத்தீக்கோங்க' என்று சொல்லிவிட்டு அவருக்கு பாத்ரூமைக் காண்பித்தேன்.

ஆடை மாற்றிய பிறகு கையில் ஹெல்மெட்டை எடுத்துக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார்.

'அந்த ஹெல்மெட்டை இங்க வெச்சிட்டு போறது. இல்லன்னா அத மாட்டிட்டுத்தான் நடப்பீங்களோ'

'இல்ல உங்களுக்கு சிரமம் வேண்டாம்ன்னுதான்'

'பார்ரா, இம்மாம் பெரிய பைக்க நிருத்துவாராம். இத்துனூண்டு ஹெல்மெட் வெச்சிட்டு போறதுக்கு இம்புட்டு யோசிக்கறார்.'

ஹெல்மெட்டை கொடுத்துவிட்டு சென்ற அவரிடம், 'சொல்றேன்னு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. இந்த மாதிரி ஓவர் ஹெல்த் கான்ஷியஸா இருக்கறவங்கதான் அல்ப ஆயுசுலப் போயிருவாங்க'

'இரும்பு ஒடம்புங்க. அப்படி சட்டுபுட்டுன்னு போயிரமாட்டேன். உங்களை எல்லாம் அனுப்பிட்டுதான் நான் போவேன்' என்றார் முதன்முறையாக கிண்டலோடு.

என்னுடன் தங்கியிருக்கும் தோழிகளிடம் அன்று இரவு நீண்டநேரம் இவரைப் பற்றி சொல்லி சிரித்துக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்த நாள் காலையிலும் அவருடன்தான் பைக்கில் ஆஃபீஸிற்குச் சென்றேன்.

அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவரிடம் சென்று பேசினேன். வலுக்கட்டாயமாக எங்களுடன் உணவு அருந்த அழைத்துக் கொண்டு போனேன்.

ஒரு நாள் அவர் ஆஃபீஸிற்கு வரவில்லை. ஃபோனும் ஸ்விச்சுட் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருந்தது. அடுத்த நாளும் வரவில்லை. தொடர்ந்து இரண்டு நாட்களாக வராததால் ஹெச் ஆர் டிப்பார்ட்மெண்ட்டில் சென்று விசாரித்தபோது அவர் ஹாஸ்பிட்டலில் இருப்பதாக சொன்னார்கள்.

கல்யாணிற்கு என்னைத் தவிர வேறு நண்பர்கள் யாரும் எங்களது ஆஃபீஸில் இல்லை. அவருக்கு கேன்சர் என்றறிந்த போது எனது இதயமே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. அதற்குப் பிறகு என்னால் ஒரு வேலையும் செய்யமுடியவில்லை. மாலை ஆஃபீஸ் முடிந்தபிறகு நேராக அடையார் கேன்சர் இன்ஸ்டிட்யூட்டிற்கு சென்றேன்.

ஒரு தனி அறையில் படுத்திருந்தார். என்னைப் பார்த்தவுடன், 'வாங்க ரம்யா. உங்களுக்கு யார் சொன்னா?' என்றார்

'என்ன ஆச்சுங்க?'

'ஸ்டேஜ் த்ரீயாம். அதான் ரேடியேஷன் குடுக்கனும்னு சொல்லி அட்மிட் ஆக சொல்லிட்டாங்க'

'எவ்வளவு நாளா இருக்கு?'

'தெரியலைங்க. இருபத்தி ஏழு வயசுதான் ஆகுது. இந்த வயசுல கேன்சர் வர்றது ரொம்ப அபூர்வம். மூணு நாள் முன்னாடி திடீர்னு வாமிட் பண்ணேன். ப்ளட்டா வந்துச்சு. அப்பவே நேரா ஹாஸ்பிட்டல் வந்துட்டேன். பயாப்ஸி பண்ணி ரிசல்ட் வந்த நிமிஷத்த இப்ப நெனச்சாலும் பயமா இருக்கு'

'கவலப் படாதீங்க. ஒன்னும் ஆகாது. தைரியமா இருங்க'

'நான் இவ்வளவு கண்ட்ரோலா இருக்கரததாலதான் இவ்வளவு நாள் மருந்து மாத்திரை இல்லாம தாக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு டாக்டர் சொன்னார். ட்ரீட்மென்ட் எல்லாம் கரெக்ட்டா எடுத்து, ஃபுட் எல்லாம் கண்ட்ரோல் பண்ணி இருந்தா ரொம்ப நாளைக்கு இருக்கலாமாம். அதுதான் நமக்கு கைவந்த கலையாச்சே. ஏற்கனவே கண்ட்ரோல்லதான் இருக்கேன், இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா இருந்துட்டாப் போகுது. கடவுளுக்குத் தெரியும் என்ன மாதிரி ஆளுங்களாலதான் இதெல்லாம் முடியும்ன்னு அதான் எனக்கு இது வந்திருக்கு. கண்டிப்பா நான் வாழ்ந்து காட்டுவேன்' என்று நம்பிக்கையோடு சொன்னாலும் அவரால் கண்களிலிருந்து வழிந்துகொண்டிருந்த கண்ணீரை நிறுத்தமுடியவில்லை .

எனக்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. தொண்டை அடைத்துவிட்டதால் பேசவும் முடியவில்லை.

'ரம்யா, மணி ஏழாச்சு. உங்களுக்கு பசிக்குமே. கீழ கேண்டீன் இருக்கு. போய் ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு வாங்க' என்றார் நான் அன்று சொன்னதை நியாபகம் வைத்துக்கொண்டு

அவருக்கு வாங்கி வந்திருந்த பழங்களிலிருந்து ஒரு ஆப்பிளை எடுத்து வேகவேகமாகக் கடித்தேன்...