முத்தம் - மீண்டும் ஒரு காதல்

துபாயில் ஒலிக்கும் ஒரே தமிழ் எஃப்எம்மைக் கேட்டுக் கேட்டு போர் அடித்துவிட்டதால், மலையாளம் ரேடியோ சேனல்களைக் கேட்பதை பழக்கப்படுத்திக் கொண்டேன். அவற்றிலும் பெரும்பாலும் தமிழ் பாடல்கள் ஒலிக்கும்.

அன்றும் அப்படித்தான், "அடுத்து வரும் பாடல் அலைபாயுதே படத்திலிருந்து, ஸ்நேகிதனே ரகசிய ஸ்நேகிதனே" என்றார் வர்ணனையாளர். அந்தப் பாடலைக் கேட்டிருப்பது அனிதா என்றவுடன் மனது எங்கேயோ சென்று விட்டது.

அனிதா என்ற பெயருடைய மலையாளிகள் பலர் இருக்கிறார்கள். இந்தப் பாடலும் அப்படித்தான் பெரும்பாலோனோரால் விரும்பப்படும் பாடல். அந்த அனிதாவாக இருக்காது என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன்.

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு மீட்டிங்கில் இருந்தபோது ஒரு புது நம்பரில் இருந்து ஃபோன். பெரும்பாலும் இப்படி வரும் ஃபோன்கால்கள் ஏதாவது பேங்கிலிருந்து வரும் என்பதால் அழைப்பைத் துண்டித்தேன். மீண்டும் மீண்டும் கால் வரவே, எடுத்து டேபிலுக்கு கீழே குனிந்தவாறே, "ஐ'யம் இன் எ மீட்டிங், கால் மீ ஆஃப்டர் சம்டைம்" என்று சொல்லி எதிர்முனையிலிருந்து பதில் வரும் முன்னே ஃபோனை கட் பண்ணினேன்.

மதியம் மீண்டும் அதே நம்பரில் இருந்து கால் வந்தது. (இந்நேரம் அது அனிதாவின் கால்தான் என்று நீங்கள் யூகித்திருப்பீர்கள், ஆனால் அன்று அது அனிதாவின் நம்பராக இருக்கும் என்று எனக்கு தோணவே இல்லை).

"ஹலோ"

"ஐ டோன்ட் நீட் எனி ஃபினான்ஷியல் அசிஸ்டன்ஸ்"

"ஞான் அனிதயானு"

என் உடம்பெல்லாம் வேர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டது

"ஹான்.. பற.. சுகமானோ"

"என்ன ஓர்மயுண்டல்லே, பாக்யம்"

(இனி வருவது அதற்குப் பிறகு நடந்த உரையாடலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு)

"எப்படி என் நம்பர் கெடச்சது"

"இது பெரிய விஷயமா, உன் பேஸ்பபுக் அக்கௌன்ட்ல உன்னோட வெப்சைட் லிங்க் இருக்கே. வெப்சைட்லதான் உன்னோட அட்ரஸ்ஸை வெலாவாரியா போட்டிருக்கியே"

"க்லவர்..இங்க எப்ப வந்த?"

"ஒரு வாரம் ஆச்சு"

"ஹஸ்பண்ட் விசால வந்துருக்கியா?"

"இல்ல, டூரிஸ்ட் விசா, ரெண்டு மாசத்துக்கு"

"குழந்தை"

"ஹ்ம், ரெண்டு பேரும்தான் வந்திருக்கோம். நீ எப்படி இருக்க?"

"குட்"

"உன்னப் பாக்கணுமே, இன்னைக்கு ஈவ்னிங் பாக்கமுடியுமா?"

"எனக்கு ஆஃபிஸ் ஆறு மணிக்குத்தான் முடியும். நீ எங்க தங்கிருக்க?"

"கராமா. லூலு செண்டருக்கு பேக்ல"

"ஹஸ்பண்ட் எத்தன மணிக்கு வருவார்?. அவர் வந்ததுக்கு அப்புறம் வர்றேன்"

"அவர் வர லேட் ஆகும். ஸபீல் பார்க்குக்கு வா. அங்க மீட் பண்ணலாம்"

"ஏன்"

"வா, என்ன ஆச்சு?"
"சரி. ஆறரைக்கு அங்க இருப்பேன். கேட்-1. ஓகேவா?"

"சரி. அப்படின்னா ஈவ்னிங் பாப்போம். பை"

'கொஞ்சம் சீக்கிரமே வீட்டுக்குப் போய் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் கூட்டிட்டு போலாமா?'. 'ஒருவேளை புடிக்கலன்னா' இப்படியான எண்ணங்கள் மனதில் ஓடின. கடைசியில் வீட்டில் சொல்லவேண்டாம், தனியாகவே போயிட்டு வரலாம் என்று முடிவு பண்ணினேன்.

ஆறு இருபதுக்கெல்லாம் அங்கு சென்றுவிட்டேன்; எனக்கு முன்பே அங்கு வந்திருந்த அனிதா, நான் காரிலிருந்து இறங்கி வருவதைப் பார்த்து என்னை நோக்கி வந்தார்.
"ஆள் டோட்டலா மாறீட்டயே"

லேசாக சிரித்துவிட்டு, "உன் குழந்தையக் கொண்டு வரலியா" என்றேன்.

"இல்ல, அவன பக்கத்து வீட்டுல விட்டுட்டு வந்திருக்கேன்"

"உனக்கு எப்படி இந்த பார்க் தெரியும்"

"இதுக்கு முன்னாடி அவர்கூட ரெண்டு தடவ வந்திருக்கேன். பக்கம்தான. டேக்சில அஞ்சு நிமிஷம்தான்"

"ஹ்ம்"

"வா உள்ள போய் எங்கயாவது உக்காருவோம்"

ஒரு மரத்திற்கு அருகே அமர்ந்தோம். கோடைகாலம் என்பதால் ஏழு மணிவரை நல்ல வெளிச்சம் இருக்கும்.
"மலையாளம் இன்னும் மறக்கலியா"

இல்லை என்பதுபோல தலையாட்டினேன்

"என்னத்தான் மறந்துட்ட"

"அனிதா, எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. நாம இனி அதப் பத்தி பேசறதும் நினைக்கறதும் தப்பு"

"உனக்கு வேணும்னா, அது ஒரு வெளையாட்டா இருக்கும். நீ கல்யாணம் பண்ணி ரெண்டு வருஷத்துக்கு அப்புறம்தான் நான் கல்யாணம் பண்ணினேன். அந்த ரெண்டு வருஷம் நான் அனுபவிச்ச வேதனையெல்லாம் உனக்குத் தெரியாது"

"இப்ப அதப் பத்தி பேசி என்ன ஆகப் போகுது"

"என் மனசுல உள்ளதெல்லாம் வெளிய கொட்டணும்"

"எத்தனையோ முறை கொட்டியாச்சு.. இன்னும் என்ன?"

"சரி, விடு.. நீ சந்தோஷமா இருக்கியா"

"ம்"

"இல்ல, உன்னப் பாத்தா அப்படி தெரியல. ஸ்பீக் அவுட். ஏதா இருந்தாலும் சொல்லு"

"இல்ல.ஐ'யம் சோ ஹாப்பி"

"ஐ டோன்ட் திங் சோ"

"நோ, ஐ'யம்"

சிறிது மவுனத்திற்குப் பிறகு,

"நாம கடசியா மீட் பண்ணுனது எப்பன்னு ஞாபகம் இருக்கா?"

"என் கல்யாணம் முடிஞ்சு உங்க வீட்டுக்கு வந்தப்ப"

"அதுல்ல, தனியா மீட் பண்ணுனது"

"கோயம்பத்தூர் ரயில்வே ஸ்டேஷன்"

"எங்கயுமே தனியா போகாத நான் உன்னப் பாக்க தொடர்ந்து ரெண்டு நாள் தனியா ட்ரைன்ல வந்தேன். நீ துபாய் கெளம்பறதுக்கு முன்னாடி"

"இட்ஸ் கெட்டிங் லேட். ஐ ஹேவ் டு லீவ் நவ்"

"உனக்கு அதெல்லாம் ஞாபகம் இருக்கா"

"பட், நாம அத மறக்கணும்"

"இந்த ஏழு வருஷத்துல என்னைக்காவது என்னோட ஞாபகம் வந்திருக்கா?"

"அனிதா, வாட் ஈஸ் திஸ்? லெட்ஸ் மூவ் ஆன்"

"உன்கூட பேசறதுக்கு முன்னால.... மை லைஃப் வாஸ் குட் பட் நவ்"

"வாட் டூ யூ மீன்?"

"பிகாஸ் யூ ஆர் அவாய்டிங் மீ. நீ மாறல."

"இல்ல அனிதா. ட்ரை டு அண்டர்ஸ்டேண்ட்"

"உனக்குத் தெரியுமா.. நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன்னு உனக்கு காமிக்க நெனச்சேன். நீ என்னப் பாத்து பொறாமப் படணும்னெல்லாம் நெனச்சிருந்தேன். பட், யூ கீப் ஆன் அவாய்டிங் மீ"

"நான் எங்க உன்ன அவாய்ட் பண்றேன். நீ கூப்புட்ட உடனே வந்தேன் இல்லியா"

"பொய் சொல்லாத, நீ எப்படி படபடன்னு பேசுவே. இப்ப ஒரு வார்த்த பேச எவ்வளவு யோசிக்கற"

"அனிதா, ஐ திங் யூ ஆர் டிஸ்டர்ப்ட்"

"நோ. ஐ'யம் நாட். பட் யு ஆர் ஹர்ட்டிங் மீ"

"இதுக்குத்தான் உங்க ஹஸ்பண்ட் இருக்கறப்ப மீட் பண்ணலாம்ன்னு சொன்னேன்."

அனிதா ஒன்றும் பேசாமல் மௌனமாக இருந்தார்.

"அனிதா, டைம் ஆச்சு நான் கெளம்பறேன்"

"போறியா, ஷேல் ஐ ஆஸ்க் யூ சம்திங்?"

"வாட்"

"நீ... நீ எனக்கு.. எனக்கு ஒரு... வில் யூ கிஸ் மீ?"

"இல்ல. ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டேன்ட் யுவர் பீலிங்க்ஸ். பட், இது சரியா வராது. நம்ம ரெண்டு பேரோட லைஃபும் சந்தோஷமா போயிட்டு இருக்கு. கண்டிப்பா ரெண்டு பேரும் அப்பறமா ஃபீல் பண்ணுவோம்"

"என்னால முடியல"

"நான் கெளம்பறேன். இனி இங்க இருந்தா சரியா வராது. பை"

"ப்ளீஸ் போகாத"

அங்கிருந்து எழுந்து நடந்து பாதி தூரம் சென்று திரும்பி அனிதாவைப் பார்த்து, "இனி எனக்கு ஃபோன் பண்ணாத. பண்ணுனாலும் நான் எடுக்கமாட்டேன்?. குட்பை.. அப்புறம்... ஒரு விஷயம்.... ஐ லவ் யூ" என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்தேன்.

காரை ஸ்டார்ட் பண்ணி கிளம்பிய சிறிது நேரத்தில் ஃபோன் ரிங் அடித்தது, ஃபோன் பின் சீட்டில், பேகில் இருந்தது. யார் என்று பார்க்காமல் ஸ்டீரிங்கில் இருந்த ப்ளூடூத் பட்டனை அமர்த்தி கால் அட்டென்ட் பண்ணினேன்.

"அப்பா, நான்... ஸ்கூல்ல... யாருக்குமே மிஸ் போடல. எனக்கு மட்டும் த்ரீ ஸ்டார் போட்டாங்களே.. மாலுக்கு கூட்டிட்டுப் போங்க. எனக்கு நீங்க பார்பி டால் வாங்கிக் குடுங்க."

"வெரி குட்... குட் கேள்.. அப்பா வந்து வாங்கித்தரேன்"

"அப்பா, உம்மா குடுக்கல"

"ம்ப்ச்ச்ச்"